Onder deze pagina vind je alles terug over mijn visie rond mens en lijden. Wat als lijden en dood mijn leven doorkruisen? Hoe ga ik om met beperkingen en grenzen? Wat vind ik belangrijk bij het omgaan met mensen die lijden, die pijn hebben? Is er leven na de dood?
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Is er leven na de dood?
Dit weet niemand zeker, deze mening is bij iedereen anders. Vroeger was het zo dat kinderen meekregen dat wanneer je braaf was naar de hemel gaat en wanneer je niet braaf was naar de hel gaat. Dat was zo en iedereen aanvaarde dat. Nu is dat al helemaal anders. Met de technologie en de wetenschap kunnen ze veel meer onderzoeken doen en weten we niet meer zeker wat er nu juist is.
Ook ik weet niet meer wat ik hierover moet denken. Dit is het enige onderdeel waarvan ik geen eigen mening heb.
Ik wil daar liever niet over nadenken. Een aantal jaar geleden had ik het zeer moeilijk gehad met 'de dood'. Ik dacht daar iedere avond aan en ook overdag. Het was een van de moeilijkste periodes in mijn jeugd, ik wil daar liever niet meer aan terug denken. Ik dacht eraan dat wanneer ik doodging er niets meer was, ik kon daar niet bij, dus bleef ik zoeken naar een uitweg. Uiteindelijk is dat gewoon verdwenen en nu denk ik daar nooit meer aan, dit wil ik nog enkele jaren zo houden.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Lijden hoe ga ik daarmee om?
Allereerst ga even na wat lijden voor mij betekent?
- Fysieke pijn, door kwetsuur
- Ziekte
- Armoede
- Honger
- Natuurramp
- Overlijden
Ik vind het altijd erg om te zien dat er moet geleden worden, maar wij staan er soms machteloos tegenover. Denk maar aan de Filipijnen, het enige wat wij kunnen doen is geld storten of materialen inzamelen. Wanneer het lijden dichter bij ons staat is dat anders, we zijn er persoonlijk bij betrokken. Denk maar aan een familielid dat te horen krijgt dat het een ziekte heeft. Hoe reageer je dan?
Je kan proberen om zo goed mogelijk te luisteren en begrip op te brengen voor de situatie. Wanneer deze personen dicht bij jouw staat, lijdt ze zelf ook. Dus heb je zelf ook nood aan iemand die zich ontfermd over jouw, het kan ook goed dat je alleen wil zijn. Iedereen verwerkt het lijden op een ander manier.
Toen ik 14 jaar was verloor ik mijn grootmoeder. Ik heb daar eigenlijk nooit met iemand kunnen over praten, maar ik vond dat ook niet nodig. Ik denk als dit nu nog gebeurd, dat ik het eerste moment op de zelfde manier zal reageren, maar toch nood zal hebben aan iemand die af en toe eens vraagt: 'hoe gaat het'. Het is ook zo dat ik vaak een masker ophoudt, ik laat niet snel zien als er iets mis is. En wanneer je er naar vraagt zal ik zeggen dat alles wel oké is. Enkel als je goed zou doorvragen, kom je echt te weten hoe het met me gaat.
Ik vind het dus algemeen moeilijk om met lijden om te gaan. Ik probeer altijd goed te luisteren en begrip op te brengen voor het lijden van een andere persoon, ik krijg altijd positieve reacties, dankwoorden voor mijn begrip. Maar persoonlijk blijf ik het moeilijk om met lijden geconfronteerd te worden.
Met lijden als armoede en honger heb ik geen ervaringen, dus daar kan ik geen uiting over vormen. Ik weet ook niet hoe ik daarop zou reageren. Ik ga dan ook geen foute uitspraken doen, wat niet wil zeggen dat het mij niets doet. Ik vind het heel jammer dat er mensen honger moeten lijden en in armoede leven. Maar we weten al langer dan vandaag dat het leven niet eerlijk is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten